En misschien is dรกt juist haar grootste krachtโฆ
Er zijn van die momenten als ouder waarop je ineens even achteroverleunt en denkt: jaโฆ dit is echt bijzonder!
- Niet omdat je kind kampioen wordt.
- Niet omdat ze op televisie verschijnt.
- Niet omdat ze op haar twintigste al een bedrijf heeft verkocht of honderdduizend volgers heeft verzameld op social media.
Maar juist omdat ze zรณ heerlijk normaal is gebleven in een wereld die continu schreeuwt dat je bijzonder moet zijn.
Onze dochter Tess is twintig jaar en zit in haar laatste jaar van de opleiding Communication & Multimedia Design (CMD) aan de Hogeschool van Amsterdam (HvA).
Ze is momenteel aan het afstuderen en eerlijk gezegd vind ik dat als vader soms bijna confronterend.
Niet omdat ik twijfel aan haar, integendeel. Maar omdat je ineens beseft hoe snel het gaatโฆ Voor mijn gevoel zat ze gisteren namelijk nog achter op de fiets.
En nu staat ze ineens voor zalen met honderden mensen te presenteren alsof ze nooit anders gedaan heeft. Het mooie is alleen: dat heeft ze zelf totaal niet door.
Lekker in haar vel
Wat wij als ouders misschien nog wel het allerbelangrijkste vinden: ze zit gewoon lekker in haar vel.
Naast dat ze studeert en al ruim 15 jaar lekker fanatiek hockeyt bij Hisalis in Lisse, heeft ze een aantal vriendinnengroepen, waarvan eentje officieel โde truttenclubโ heet ๐, en ze heeft vooral รฉchte vriendinnen. Van die vriendinnen die er staan als het nodig is.
Dat bleek ook afgelopen Koningsdagโฆ
Ze kwam namelijk voor de eerste keer ooit een beetje โdronkenโ thuis.
Nou jaโฆ dronken. Ze had drie mixjes op. Voor de gemiddelde student stelt dat waarschijnlijk niks voor, maar Tess drinkt eigenlijk bijna nooit.
Dus voor haar voelde het alsof ze compleet ontspoord was.
Ze schaamde zich kapot. Wij hebben er vooral hard om moeten lachen.
Nog mooier vond ik eigenlijk wat erachter zat. Haar vriendinnen hadden haar netjes thuisgebracht. Terwijl zij zelf ook gewoon midden in Koningsnacht zaten. Ze moesten eerder weg uit de kroeg en hun avond aanpassen omdat รฉรฉn vriendin zich niet helemaal lekker voelde.
En dat is dus echte vriendschap!
Het enige wat wij haar hebben โopgelegdโ, is dat ze haar vriendinnen moest bedanken. Nou, dat snapte ze wel. Jรดhh!
Want mensen die voor je zorgen wanneer jij jezelf even kwijt bent, dat zijn goudmensen.
En jaโฆ natuurlijk hangt ze, naar mijn bescheiden mening, soms te veel op de bank. Natuurlijk zit ze te scrollen. Natuurlijk denk ik weleens: kom op joh, ga eens wat (meer) dรณรฉn.
Maar tegelijkertijd denk ik dan ook weer: tsja, wie ben ik?
Op haar leeftijd had ik nog geen hbo-diploma op zak en was ik vooral druk met stoer doen en achter de meiden aangaan, hahaha.
Arizona veranderde iets
Afgelopen jaar ging ze voor een half jaar naar de Verenigde Staten. Naar Northern Arizona University (NAU) in Flagstaff, Arizona.
Dat vond ze geweldig.
Niet alleen vanwege het avontuur, de vrijheid en het studentenleven, maar vooral omdat haar wereld ineens groter werd. Je zag iets veranderen. Alsof er ergens een nieuw luikje openging. Ineens begon ze na te denken over een toekomst die misschien niet alleen in Nederland ligt.
Misschien internationaal. Misschien reizen. Misschien werken met mensen.
En dat is precies de fase waar ze nu in zit. Zoโn fase die tegelijkertijd mooi รฉn spannend is. Want ineens komt die vraag dichterbij: โWat wil ik eigenlijk na mijn studie?โ
Ze denkt er nu serieus over na om te solliciteren als stewardess. Liefst bij KLM. En eerlijk? Dat zou goed bij haar passen.
Ze is sociaal, servicegericht, verbindend, zelfstandig, rustig en vooral stressbestendig.
Daarnaast lijkt het haar geweldig om iets van de wereld te zien. Of dat uiteindelijk haar pad wordt? Geen idee. Maar dat hoeft ook nog niet. Twintig jaar is geen eindstation.
Het is het begin van ontdekken.
Het afstudeerproject
Een paar maanden geleden kwam ze ineens thuis met een vraag: โPapโฆ zou ik misschien mijn afstudeerstage bij jou kunnen doen?โ
Dat vond ik oprecht bijzonder.
Ik werk inmiddels al jaren samen met 3AMI, het online marketingbureau dat mijn website heeft gebouwd en helpt met online zichtbaarheid, marketing en PR.
Sjoerd en Jessica van 3AMI hebben toevallig ook allebei CMD gedaan. En precies in de richting waarin Tess nu afstudeert: het ontwikkelen van digitale toepassingen en gebruikerservaringen. Dus eigenlijk viel alles ineens samen.
Voor haar afstuderen moest ze een marktonderzoek uitvoeren. Behoeften analyseren. Gedrag onderzoeken. En uiteindelijk met een oplossing komen. In mijn wereld zag zij iets interessants.
Mensen verlaten een lezing vaak enorm gemotiveerd. Ze voelen energie. Inspiratie. Zin om aan de slag te gaan met mentale kracht. Maarโฆ een paar dagen later zakt dat gevoel vaak weer weg. Niet omdat mensen niet willen veranderen.
Maar omdat gedragsverandering simpelweg ingewikkeld is. Dat weten we vanuit de psychologie inmiddels allang.
En dus ontstond het idee om een applicatie te ontwikkelen die deelnemers helpt om na een lezing daadwerkelijk kleine stappen te blijven zetten.
Niet alleen inspiratie. Maar gedrag.
Zogezegd, zo gedaan. Overleg met haar docenten. Overleg met de afstudeercommissie. Overleg met 3AMI. En uiteindelijk kreeg ze groen licht.
Voor de leeuwen
Tess op het podium bij de politievakbond ACP in Theater de Speeldoos.
Vanaf dat moment begon eigenlijk het leukste gedeelte. Ze ging namelijk mee naar mijn lezingen als spreker mentale kracht om deelnemers te interviewen voor haar onderzoek. We waren dus samen op pad. Heerlijk.
Bij de eerste keer werd ze direct voor de leeuwen gegooid.
Het was bij de ACP, de politievakbond, in Theater de Speeldoos. Ongeveer 250 politiemensen in de zaal.
Toen kwam de vraag: โJe kunt ook gewoon na de lezing zelf even het podium pakken en het publiek wat vragen stellenโฆโ
Oeps. Even slikken. Maar goedโฆ daar ging ze.
Onvoorbereid.
Microfoon in haar hand. 250 politiemensen voor haar neus. En binnen 30 seconden had ze de hele zaal mee.
Dat natuurlijke verbinden met mensen. Rustig praten. Oprecht geรฏnteresseerd zijn. Niet gemaakt. Niet ingestudeerd. Het publiek voelde haar gelijk en smolt. En het mooiste? Ze had in รฉรฉn keer gigantisch veel input voor haar onderzoek.
Daarna volgde een Engelstalige lezing van mij als spreker mentale kracht in het Muziekgebouw aan โt IJ voor 350 mensen.
Dit wilde ze nog wel een keer en nu had ze ook een QR-code gemaakt met een online vragenlijst zodat alle antwoorden automatisch opgeslagen werden voor haar marktonderzoek.
Professioneel, slim en doordacht.
En inmiddels heeft ze al meerdere keren voor grote groepen gestaan. Alsof ze nooit iets anders heeft gedaan.
En niet omdat ze per se zelf in de spotlight wil staan.
Maar omdat ze oprecht nieuwsgierig is naar de behoeften van mensen en wat dat kan betekenen voor haar afstudeerproject.
Tess op het podium na mijn lezing Mentale Kracht in Muziekgebouw aan ’t IJ.
De moraal van het verhaal
En misschien zit daar uiteindelijk wel de grootste les.
We leven in een tijd waarin jongeren continu het gevoel krijgen dat ze extreem moeten zijn om op te vallen. Je moet succesvol zijn. Floreren. Ondernemen. Viral gaan. Jezelf profileren. Personal branding. Volgers. Bereik. Views.
Maar Tess laat eigenlijk iets heel anders zien.
Dat je ook gewoon ver kunt komen door jezelf te blijven. Door authentiek te zijn.
Door niet continu bezig te zijn met hoe je overkomt, maar met echte verbinding. En precies dรกt voelen mensen.
Mensen voelen het verschil tussen iemand die aandacht probeert te krijgenโฆ en iemand die simpelweg zichzelf is. Dat laatste raakt altijd harder en is duurzamer.
Dus nee, onze dochter is geen influencer. Geen topsporter. Geen wereldberoemde ondernemer.
Gewoon Tess. Onze Tess.
En misschien is dรกt juist haar grootste kracht. Apetrots op haar!
De juiste koers
Dus als je nu jouw eigen kind herkent in dit verhaal en je je misschien weleens laat verleiden door alle gekkigheid die vandaag de dag te koop is en waarvan je denkt dat je kind eraan moet voldoenโฆ grote kans dat je kind de juiste koers vaart!
Koester het en geef je kind eens wat vaker een compliment dat hij of zij zijn of haar eigen pad bewandelt in plaats van dat van een anderโฆ
Hoe dit afloopt qua afstuderen zal ik later nog met jullie delen.
Mooie dag,
Michael
michael@michaelkortekaas.nl
Ps.
De foto’s vindt ze zelf stom! Veel ouders zullen dit overigens herkennen.
Fotoโs die we maken zijn stom. En voor het plaatsen heb ik overleg met haar gehad. Prima dat de fotoโs stom zijn, dat zijn ze natuurlijk helemaal niet, maar de minst stomme fotoโs ga ik gebruiken, of je nou wil of niet ๐
