Het is vrijdagmiddag 11 juli. Onze Devon Rex, Jacky – een kleine, stoere en eigenwijze poes – is ineens spoorloos. Geen kat die staat te wachten, geen gemiauw, geen zichtmelding. Gewoonโฆ weg. En als baasje ga je dan heel snel van onrust naar ongerustheid en regelrechte paniek. Jacky hoort bij het gezin. Punt.
We schakelen alles in. Flyers, buurtapps, speurhonden, dierfluisteraars en nachtrondes met zaklamp door de wijk. We maken kaarten en hangen die op in het bos, bij sportverenigingen, scholen en spreken zo veel mogelijk mensen aan die we tegenkomen. Maar dagen gaan voorbij zonder enkel tastbaar resultaat. Ze wordt gewoon niet gezien. Niet 1xโฆ De hoop zakt. De stress stijgt.
Zou ze dan toch meegenomen zijn of ergens in de sloot liggen? Tot we, anderhalve week later, een radicaal besluit nemen: terug naar de basis.
”Papa, gaan we haar vinden?
Tess (onze dochter van 20)
”Tess, zolang we haar niet gevonden hebben (dood of levend), blijven we zoeken. Blijf positief.
De kunst van teruggaan naar wat je wรฉl weet
Ik heb jarenlang bij politie en defensie gewerkt. In het tv-programma Hunted jaag ik op mensen die verdwijnen van de radar. En wat ik daar steeds weer leer: als je vastloopt in een onderzoek, ga dan terug naar de feiten. Geen aannames. Even geen theorieรซn. Alleen feiten!
- Wat weten we zeker?
- Wanneer was het laatste contact?
- Welke tijd, welke plek?
- Wat is er echt te zien, zwart op wit?
De zoektocht
In het geval van Jacky: We checken zelf onze camerabeelden nog eens en vragen aan de buren of ze nog een keer goed willen kijken rond het laatste tijdstip dat wij haar bij ons zien.
Onze buurvrouw en vriendin duikt erin alsof dit een echte opsporingszaak is. En ja hoor โ ze ziet haar. Op de stoep. Niet ver bij ons vandaan. Kort daarna parkeert er een wit installatiebusje. Jacky verdwijnt uit beeld. Het busje rijdt weg. En niemand ziet haar ooit nog.
Tot we bellen met het installatiebedrijf.
De doorbraak: een kat op reis
โEhmโฆ ja. Onze monteur had inderdaad een kat achter in de bus.โ
Hij is in De Zilk gestopt (een paar dorpjes verderop) enโฆ hij heeft haar eruit gezet. Gewoon losgelaten. Geen telefoontje, geen melding. Gewoon alsof het een verdwaalde krant was. Daarom heeft onze zoektocht in Lisse dus niets opgeleverdโฆ Ze is dus ergens anders!
Na anderhalve week posten we het verhaal op de lokale Facebookgroep โJe bent een Zilker alsโฆโ. En ineens gebeurt er iets magisch: het netwerk komt tot leven. Meldingen stromen binnen. Mensen sturen berichten via Messenger. Een klein leger van digitale spotters ontstaat. We verzamelen, filteren en schakelen. En met elke melding komt Jacky dichterbij. Ze leeft nog, dit kan bijna niet anders! Iemand heeft haar een dag geleden nog gezien. Een eerste (voorzichtige) opluchting.
We verzamelen een klein leger aan mensen die op dat momenten thuis zijn; mijn schoonmoeder, zus en onze neefjes. Zij vormen onze hunters in het veld. Wij gaan ook naar locatie alleen sturen iedereen aan zoals headquarters (HQ) dat normaal doet.
Tot het moment dat mijn schoonmoeder een erf oploopt, haar naam voor de 100.000e keer roeptโฆ alleen nu komt ze daar โuit het nietsโ aangelopen. Onze Jacky. Herkenbaar. Dikke staart, miauwend, blij, uitgeput maar levend.
Een lieve mevrouw had haar de laatste dagen eten en drinken gegeven en haar laten slapen in haar garage omdat ze aanvoelde dat Jacky โverloren leekโ. En meer nog: dat ze geknuffeld wilde worden. En dat klopt, want Jacky is de grootste knuffelkat die je je kunt voorstellen.
Wat dit alles met mentale kracht te maken heeft
Alles.
Deze zoektocht was een mentale slijtageslag. Onzekerheid vreet energie. De onmacht, de โwat-alsโ-scenarioโs, de zorgen van je kinderen, de stilte. Je weet dat opgeven geen optie is, maar je batterij loopt leeg.
Mentale kracht is dan niet een kwestie van positief denken.
Het is:
- Teruggaan naar de feiten.
- Blijven handelen, ook zonder garanties.
- Emoties toelaten, maar niet laten regeren.
- Focus houden op daar waar je invloed hebt
- Vertrouwen op je systeem – รฉn op jezelf.
Dat is wat ik ook in Hunted steeds heb gedaan. Wanneer mensen verdwijnen, is het onze taak om patronen te herkennen. Om informatie te filteren van ruis. Om met een team koers te houden in chaos.
Dat vraagt mentale veerkracht. Maar ook leiderschap.
Wat dit met leiderschap te maken heeft
Leiderschap is durven vertragen wanneer iedereen versnelt.
Leiderschap is durven zeggen: โStop. Even opnieuw. Wat zien we echt?โ
Leiderschap is weten dat je mensen nodig hebt en hulp durft te vragen; familie, buurt, experts, toevallige voorbijgangers, Facebookgroepen. En dat je samen verder komt dan alleen.
Als leider in een crisissituatie (hoe klein of groot ook) is het je taak om helder te blijven kijken. Niet alles geloven wat je denkt. Niet alles aannemen wat je hoopt. En ondertussen wรฉl blijven communiceren, schakelen, zoeken, verbinden.
Leiderschap is ook: het kunnen uithouden dat je het nog niet weet. Maar toch in actie en beweging blijven.
Zelfs Rocky wachtte
Wat het verhaal nรณg bijzonderder maakt, is dat Jacky niet alleen werd gemist door ons. Ook haar halfbroer Rocky een rode Devon Rex- leek van slag. Hij at minder, miauwde anders en zocht meer aandacht bij ons. En elke avond ging hij op de stoep voor ons huis zitten. Urenlang. Alsof hij wachtte. Alsof hij wist: zij hoort hier, ze komt terug.
We hebben op advies van experts de achterdeur anderhalve week opengehouden. Voor het geval Jacky haar weg naar huis zou vinden. En meerdere keren heb ik kattengrit uit de kattenbak gebruikt om een geurspoor uit te zetten – letterlijk de route van de speurhond terug naar huis. Achteraf had het geen zin, wat ze zat gewoon ergens anders. Maar ook dit is een les uit de opsporing. Achteraf weet je pas wat de juiste tip is geweest. Vooraf moet je dus alles filteren, uitzoeken en uitlopen.
”"Is Jacky terugโฆ?"
Finn (onze zoon van 15), elke ochtend zodra hij wakker werd, omdat de achterdeur constant open stond
Wat als jรญj โje katโ kwijt bent?
Misschien ben jij je kat niet kwijt. Maar wel je richting. Je energie. Je balans. Je creativiteit. Je teamspirit. Je plezier in je werk.
En misschien heb jij ook allerlei sporen gevolgd, adviezen aangehoord, apps ingevuld, trainingen gedaan – en ben je alleen maar verder van huis geraakt.
Dan is mijn advies simpel:
Ga terug naar de basis. Wat weet je zeker? Wat is je laatst bekende locatie? Wat werkte wรฉl?
- Check je agenda, je prioriteiten, je energiegevers.
- Vraag je team: wat missen we? Wat zien we over het hoofd?
- Bel nog eens die ene klant, collega, buur, vriend. Kijk nog eens naar de beelden.
- En vertrouw op het feit dat je meer invloed hebt dan je denkt โ ook als het voelt alsof alles je ontglipt.
Tot slot: Jacky is thuis. En wij ook.
Deze ervaring heeft me opnieuw geleerd dat mentale kracht niet alleen gaat over het individu. Het gaat over je systeem. Over je team. Over onzichtbare banden die je op de been houden, ook als het donker is. Over loyaliteit, liefde en doorzetten.
Wij hebben als gezin gefunctioneerd als een team. Suzanne, onze kinderen, onze familie. Iedereen speelde zijn rol. We bleven zoeken, schakelen, hopen. Soms op adrenaline, meestal op cortisol. Meestal met discipline vanuit pure liefde.
En uiteindelijk, dankzij mensen, dieren, sporen en samenwerkingโฆ is ze weer thuis.
Jacky mag dan misschien een kat zijn. Maar deze missie voelde als Hunted. En de les, het gevoel, de opluchting bij terugvinden? Die was net zo echt.
Michael Kortekaas
Spreker over mentale (veer)kracht | Ex-hunter in het tv-programma Hunted
Auteur van Ontdek je mentale kracht
Trots lid van Team Kortekaas – inclusief Rocky ๐พ
Ps.
Ze zitten weer samen op de wacht bovenop onze koelkast bij de achterdeur.
